2024

01, maart 2024

Smeren

We zitten alweer een paar maanden in 2024. Als kind vond ik het raar als volwassenen zeiden dat de tijd snel ging. Een jaar duurde eindeloos. Inmiddels weet ik wel beter. Ik was nauwelijks gewend om 2023 te schrijven en hop, we waren alweer een jaar verder. 

Ik kan me nog goed herinneren dat we 1964 schreven. Dat vond ik zo’n groot getal. Ik leerde toen lezen en schrijven en de 100 hadden we nog niet gehad. 1964 was ook het jaar waarin ik psoriasis kreeg. Ik zie de eerste zalfpot nog voor me: stinkende teerzalf met op het etiket de vermaning ‘niet om in te nemen’ en de datum 1 april. Vooral die datum weet ik nog, de grap heb ik nooit gewaardeerd. 

De eerste helft van mijn leven stond in het teken van smeren, smeren, smeren. Waarna ik overdag vet, stinkend en plakkend rondliep, terwijl ik ’s nachts aan mijn lakens kleefde. Inmiddels doe ik dat allang niet meer, smeren. De medicatie die ik tegen mijn gewrichtsklachten gebruik, zorgt er ook voor dat de plekken op mijn huid grotendeels wegblijven. Bovendien heb ik een grote aversie ontwikkeld tegen smeren, zodat ik nooit zomaar een bodylotion of dagcrème zal gebruiken. Het moet nu wel heel erg nodig zijn, wil ik vrijwillig iets op mijn huid aanbrengen.

’s Zomers, als ik naar buiten ga, smeer ik me wel in met een zonnebrandcrème met beschermingsfactor 50. Dat móet, omdat mijn huid door medicatie lichtgevoelig is geworden. Doe ik dat niet, dan verbrand ik flink. Maar dit smeren gebeurt dus niet vrijwillig.

Toen ik eind 2023 bestraald werd vanwege borstkanker, kreeg ik ook het advies om mijn huid goed in te smeren. Ik kreeg een lijstje mee van allerlei (dure) middelen die ik bij de drogist of apotheek kon aanschaffen. Maar met mijn jarenlange ervaring met een psoriasishuid weet ik dat een huid ook vaak goed reageert op goedkopere producten. Dus begon ik met een ouderwets blik Nivea-crème. Mocht dat niet helpen, dan kon ik altijd nog naar een van de geadviseerde middelen uitwijken. Maar de crème deed zijn werk uitstekend. Na iedere bestraling smeerde ik trouw met fikse klodders. 

Ik ben blij dat er nu medicijnen bestaan waardoor ik niet meer hoef te smeren. Ik zat van kruin tot tenen onder de psoriasis, dus dat smeren was altijd een heel gedoe. Tegenwoordig spuit en slik ik van jewelste, en dat bevalt mij goed.

Natuurlijk geldt voor iedereen met psoriasis iets anders. Ieder mens is uniek. De een vindt het niet erg om te smeren, de ander heeft liever een andere behandeling. Bovendien reageert ieder mens anders op medicijnen. Wat bij de een helpt, doet bij de ander niets. Daarom zal ik ook nooit een behandeling adviseren aan iemand met psoriasis. Vroeger ergerde ik me mateloos aan al die goedbedoelde adviezen die ik kreeg. Het ene wondermiddel zou nog beter zijn dan het andere. En als je enkele weken later bij navraag meldde dat je het niet geprobeerd had, zag je ze denken: ze wil blijkbaar niet van haar psoriasis af. 

Nee, ik adviseer mensen nooit een specifieke behandeling, maar wel altijd om naar een arts te gaan. Als je psoriasis hebt, moet je niet in je eentje blijven tobben. Doe jezelf een plezier en vraag om deskundig advies!


Terug